متعلق به راجپوتانه الف مذكور موجود است . 4 . الف كثرت و ندبه و دعائيه در موارد متعدّد به كار رفته است . نمونه : « گفت بد چيزا كى مر خويشتن را خريدند » ( ص 25 ) ؛ « بد ايمانا كى ايمان شماست » ( ص 29 ) ؛ « بد چيزا اين كى ايشان خويشتن بدان فروختند » ( ص 47 ) ؛ « اى شكفتا شما با ما خصومت و داورى مىكنيد » ( ص 82 ) ، « بركست بادا و آن روز مبادا » ( ص 4 ) « بشنو كى مشنويا » ( ص 48 ) . 5 . براى اضافت ، در پهلوى الف ، همزه‌اى و زير آن دو نقطه گذارده شده است . نمونه : « شهرهاء ايشان » ( ص 59 ) « انبياء خود را » ( ص 63 ) « آيتهاء ديگر » ( ص 63 ) « درهاء آن مسجد » ( ص 3 ) . 6 . فقط در يك مورد حرف گاف به الف مبدّل گشته ، يعنى كاتب « گستاخى » را « استاخى » نوشته است . 7 . حذف الف در مواردى كه واژهء « ايشان » با حروف از ، بر ، مر ، اندر و غيره چسبيده شود . نمونه : « مريشان » ( ص 12 ، 14 و موارد متعدّد ) « بريشان » ( ص 13 ) ، « ازيشان » ( ص 19 ) . ب / پ / ت 1 . در زمان قديم در نسخه‌هاى خطّى به استثناى چند نسخه ، بين ب و پ تمييزى رعايت نمىشد . « 1 » خوشبختانه در نسخهء ما كاتب زير حرف « ب » يك نقطه و زير حرف « پ » سه نقطه گذارده است ، اما بدين شكل : - [ به جاى شكل امروزى : - ] . كاتب براى پ شيوهء ديگرى نيز به كار برده است و به جاى سه نقطه علامت c گذارده است . نمونه : پس [ - پس ] . 2 . باى بسيط ، كه پيش از اسم و فعل مىآيد ، با اسما و الفاظ به شكل باى فارسى نوشته شده است . نمونه : پدو ( - به دو ) ، پمانند ( - بمانند ) ، پگرفتن ( - بگرفتن ) ، پميان ( - بميان ) ، پتوحيد ( - بتوحيد ) ، پخدمت ( - به خدمت ) ، پمكه

--> ( 1 ) . در نسخهء الأبنيه - كه ذكرش خواهد آمد - زير « پ » گاهى سه نقطه ديده مىشود .